கவிதை ஜாலம்

கவிதை எனக்கு மிகவும் பிடித்த எழுத்து வடிவம் என்று உறுதிபட கூறிவிட முடியாத அளவில் பிற வடிவங்களையே நான் பெரிதும் விரும்புகிறேன். ஆனால் கவிதைகளின் வீச்சு பிரமிக்கவைக்கும் அளவில் பேராற்றல் கொண்டதாய் இருக்கிறது. சமயங்களில் சில நல்ல கவிதைகளை வாசித்துவிட நேர்கையில், துக்கமோ மகிழ்ச்சியோ காதலோ எழுகின்ற உணர்ச்சிகளிலிருந்து அவ்வளவு எளிதில் நம்மால் மீண்டுவிடமுடிவதில்லை.
ஐந்நூறு பக்கங்களில் நாவலாக நீள வேண்டிய விஷயங்களை ஐந்து வரிகளில் அடக்கி அற்புதம் நிகழ்த்துகின்றனர் கவிஞர்கள். பேசிப்பேசித் தீராத விஷயங்களை அவ்வளவுதான், தீர்ந்துபோச்சுது என்று கூறி கெக்கலிக்கிறார்கள். மொழி வசமாகிக்கிடக்கிறது அவர்களிடத்தில். மணிக்கணக்கில் பேசி மகிழ்ந்து அல்லது சண்டையிட்டு நமது உணர்வுகளை நண்பனுக்கோ, மனைவிக்கோ கடத்துகிறோம், அப்படியும் அதை முழுமையாகச் செய்தோமா என்ற சந்தேகம் இருந்துகொண்டேயிருக்கிறது. நினைப்பதை எப்படிச் சொல்வது எனத் தெரிவதில்லை, வார்த்தைகளுக்காக அல்லாடவேண்டியதாகிறது. என்ன செய்வது.? ஒரு அருமையான காதல் நிகழும்போதான மகிழ்ச்சியையும் சிரித்துதான் வெளிப்படுத்துகிறேன். ஒரு மொக்கை ஜோக்கிற்கான எதிர்வினையையும் சிரித்துதான் வெளிப்படுத்துகிறேன்.

இதோ தோழன் சரவணக்குமாரின் இந்தக்கவிதையை வாசியுங்கள்.. அன்பில்லாது வாழச்சொல்லிதான் இந்தச்சூழல் என்னைப்படுத்துகிறது, ஆனால் அன்பில்லாது என்னால் இருக்கமுடியுமா என்பதுதான் கேள்வியே..

அன்பை தொலைத்தலும், ஒரு நிகழ்வும்...

ஒரு வெறுப்பான தினத்தின் முடிவில்
என்னிடமிருந்த
எல்லையற்ற அன்பை
மலையுச்சியிலிருந்து தூக்கி எறிந்தேன்...

பொத்தென்று
விழுந்து சாகாமல்
பள்ளத்தாக்குகளில் மெல்ல மெல்ல
எதிரொலித்து வீழ்ந்ததை
கொடூர புன்சிரிப்போடு ரசித்துவிட்டு

வீடு
திரும்பிய போதுதான்
திறந்து கிடந்த கதவின் பின்மறைவில்
அப்பெரும் உருவை கண்டேன்..

பயத்தில் செய்வதறியாது
எங்கெங்கோ அலைந்து திரிந்து
குற்றுயிராய் எதிர்பட்ட
என் எல்லையற்ற அன்போடு
வீடு திரும்பிய போது
அப்பெரும் உருவத்தை காணவில்லை...

பெரிய எதிர்காலம் சரவணகுமாருக்காக காத்திருக்கிறது என்பதை அறியமுடிகிறது, இப்போதே வாழ்த்துச் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.
சரவணக்குமாரின் மேலும் ஒரு அற்புதம் இங்கே..! அப்படியே என்னையும் நான் ஒரு கேள்வி கேட்டுக்கொள்கிறேன். "இவ்வளவுக்குப் பிறகும் நீ தொடர்ந்து கண்டிப்பாக கவிதை எழுதித்தான் ஆகணுமா?"