சமூக அநீதி (+குறும்படக் கொடுமை)

நான் ஐந்தாம் ஆறாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கும் போது சிறுவர் மலரில் வரும் கதைகளை வாசித்துவிட்டு மாதம் ஒரு முறை நிகழும் மாணவர் மன்றங்களில் கையைக்கட்டிக்கொண்டு கதை சொல்வேன். இதைக்கண்ட ஒரு ஆசிரியர் கொஞ்சம் வலிந்து ஊக்கம் தந்து அதே போன்ற ஒரு கதையை நாடகமாக்கி மேலும் சில மாணவர்களையும் சேர்த்து ஒரு முறை நடிக்க வைத்தார். அப்போதைய நாட்கள் சரியாக நினைவிலில்லை என்பதால் அதுகுறித்து எழுதமுடியவில்லை. ஆனால் அப்போதில்லாத மேடைநடுக்கம் அடுத்தடுத்த வருடங்களிலேயே பற்றிக்கொள்ள ஒன்பதாம் வகுப்பின் போது ஒரு திருக்குறளைக்கூட பிரேயரின் போது சொல்லமுடியாமல் 'பெப்பே பெப்பே' எனுமளவுக்குப் போய்விட்டது.

இவ்வாறான நிலையில் +2 படிக்கையில் ஒரு விபரீதம் நிகழ்ந்தது. கோவில் விழாக்களில் கரகம், லைட் மியூஸிக் என்பன ஜரூராக நடக்கும் வேளைகளில் சில சமயங்களில் சினிமா ஆர்வம் கொண்ட இளைஞர்கள் கூடி நாடகம் நிகழ்த்துவதுமுண்டு. அது போலத்தான் அந்த சம்பவமும் நிகழ்ந்தது. உடன் படிக்கும் நண்பன் ஒருவனின் (தீவிர ரஜினி ரசிகன்) தீராத நடிப்பு, இயக்க தாகத்தால் ஊர் கோவில் திருவிழாவின் போது ஒரு நாடகம் நிகழ்த்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அது எங்கள் ஊர் அல்ல. பக்கத்திலிருந்த நண்பனின் ஊர். என் தம்பி 10ம் வகுப்பு படிக்கும் போதே இன்னாரது மகன் என பக்கத்து ஊர்களில் எல்லாம் பிரபலம். என்னை எங்கள் ஊரிலேயே அவ்வளவாக யாருக்கும் தெரியாது (இன்றைக்கும் கூட). அவ்வளவு அமைதி (ஹிஹி).

கதை, வசனம், இயக்கம் மூன்றும் அவனேதான் (மொத்தமே அவ்வளவுதான்). இதுமாதிரி வேலைகள் எல்லாம் ரொம்ப சவாலானது. ஏனெனில் நிறைய தடங்கல்கள், எதிர்ப்புகள் இருக்கும். இரண்டு ஹீரோ சப்ஜெக்ட். ஹீரோயினெல்லாம் கிடையாது. முதலிலேயே நான் நடிக்கமாட்டேன் என்று கூறிவிட்டதால் மேல்வேலைகளுக்கு உதவி செய்துகொண்டிருந்தேன். சம்பவ தினத்துக்கு நான்கு நாட்களுக்கு முன்னமே பக்கத்து கல்யாணமண்டபத்தில் உள்ளுக்குள் பூட்டிக்கொண்டு (அப்போதானே தம்மடிக்கமுடியும்) ரிகர்சல் நடந்துகொண்டிருந்தது. டான்ஸெல்லாம் உண்டு. கதையில் இதற்கென்றே காட்சிகள் வைக்கப்படும் (திணிக்கப்படும்). ஆரம்பத்தில் நண்பர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைக் காண்பிக்கும் காட்சியில் பின்னணியில் 'பழமுதிர்ச்சோலை..' பாடல் ஒலிக்க டான்ஸ் ஆடுவார்கள். இப்படியாக லவ் ஸாங், சோகப்பாடல் எல்லாம் உண்டு. ஒரு சண்டைக்காட்சி கூட உண்டு என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

இந்நிலையில் கடைசி நாள் அன்று இன்னொரு ஹீரோ ஊரில் பாட்டிக்கு உடம்பு சரில்லை என கல்தா கொடுத்துவிட்டு ஓடிவிட்டான். இயக்குனருக்கு கடும் கோபம் பிளஸ் சங்கடம். நாலு பேரு சுத்தி உட்கார்ந்து எனக்கு சோப்பு போட ஆரம்பித்தார்கள் (இல்லைன்னா ரகசியங்கள் வெளியிடப்படும்னு மிரட்டல் வேறு). பிறகு டான்ஸ் காட்சிகளில் நடிக்கமாட்டேன் என்ற கண்டிஷன் பேரில் வேறு வழியில்லாமல் நடிக்க ஒப்புக்கொண்டேன்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயத்தை நீங்கள் கவனிக்கவேண்டும். நான் நடிக்கவிருந்த அந்த இரண்டாவது ஹீரோ வேடம் ஒரு கால் ஊனமுற்ற இளைஞனது பாத்திரம். கதையே அவனது தாழ்வுமனப்பான்மையும், ஊரார் கேலியும் அதனால் அவன் கடைசியில் தற்கொலை செய்துகொள்வதும்தான். அந்த இன்னொரு ஹீரோ (இயக்குனர் நடிப்பது) இவனுக்கு தன்னம்பிக்கை கொடுக்கமுயன்று முடியாமல் கடைசியில் நண்பன் இறந்ததால் அதிர்ச்சியுற்று துக்கத்தில் ஊரைபார்த்து வசனம் பேசிவிட்டு அவனும் மருந்து குடித்து இறந்துவிடுவது போல டிராஜிடி கிளைமாக்ஸ். நாடகத்தின் பெயர் சொல்லலையே.. "சமூக அநீதி" (எப்பூடி?)

எனக்கு சும்மாவே ஞாபக சக்தி அதிகம். அவன் எழுதி வைத்துள்ள வசனங்கள் வேறு நாக்கு சுளுக்கிக் கொள்வது போல இருந்தன. ரிகர்சலுக்கும் நேரமில்லை. மாலை ஏழுமணிக்கு நாடகம் துவங்குகிறது. முகத்திலெல்லாம் அவ்வளவு நடிப்பை காண்பிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. லைட்டிங் லட்சணம் அவ்வளவுதான். மேலும் மக்கள் அமர்ந்திருக்கும் தூரத்தில் யாரோ மேடையில் நிற்பது மட்டும்தான் தெரியும்.

இருப்பினும் மேடையேறியதும் வந்திருந்த கூட்டத்தைப்பார்த்து என் கால்கள் உதற ஆரம்பித்தன. ஏற்கனவே கால் ஊனமுற்ற பாத்திரம் என்பதால் இயல்பாக இருந்ததாக பின்னர் நண்பர்கள் கூறினார்கள். இடையில் பல இடங்களில் "டேய் வசந்த்.." என்பதற்குப்பதிலாக "டேய் மாடசாமி.." (இயக்குனரின் நிஜப்பெயர்)என்று சொதப்பினேன். மக்கள் மத்தியில் சிரிப்பலை எழுந்தது.

கிளைமாக்ஸ் என்ன ஆச்சுன்னு சொல்லணுமே. நான் சோக வசனம் பேசிவிட்டு பூச்சி மருந்தைக்குடித்துவிட்டு மேடையில் பொத்தென விழுந்தேன். (அப்பாடா நிம்மதி, நம் வேலை முடிந்தது) அடுத்து இயக்குனர் வந்து வீராவேசமாய் வசனம் பேசி சாக வேண்டும். ஆனால் அவனோ யாரிடமும் சொல்லாமல் (இயக்குனரல்லவா?) ஏற்கனவே திரைக்கதையில் இல்லாதபடிக்கு ராஜ்கிரண் போல என்னை மடியில் போட்டு தலையில் முட்டி முட்டி அழுது (எனக்கு வலி தாங்கலை) மக்களைப்பார்த்து "இப்படி ஒரு நல்லவனை கொன்றுவிட்டீர்களே.. பாவிகளா?" என்று தாறுமாறாக வசனம் பேசி கடைசியில் மருந்தைக்குடித்து என் மேலேயே பொத்தென விழுந்தான். நானும் வலிக்காத மாதிரியே எவ்வளவு நேரம்தான் நடிப்பது?. திரை விழுந்ததுதான் தாமதம், அவனை விரட்டி விரட்டி மொத்தி என் ஆத்திரத்தை தணித்துக்கொண்டேன்.

அப்புறம் பின்னொரு நாள் அவன் வீட்டுக்கு சென்ற போது பக்கத்து வீட்டு பெண்கள் "அன்னிக்கு நாடகத்துல நடிச்சானே அந்தப்பையன்தானே இவன்.? காலு நல்லாயிருக்கே? நான் நிசமாவே காலு வெளங்காதுன்னுல்லா நினைச்சேன்.?" என்று புகழ்ந்த போது என் திறமையை நானே மெச்சிக்கொண்டேன்.

அதோடு நம் நடிப்பு பணிகள் மூட்டைகட்டப்பட்டன. பின்னர் பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் சமீபத்தில் ஒரு குறும்பட முயற்சியில் இறங்கி அது பாதியில் கைவிடப்பட்டது (கார்க்கி நடித்த 'நீ எங்கே?' விற்குப் பிறகு நடந்தது அந்த அநியாயம்) உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். அப்போதுதான் நம் நடிப்புக்கு மீண்டும் வேலை வந்தது. அதில் நடிக்க ஆள் கிடைக்காமல் நானே ஒரு பாத்திரத்தை (திருவோடு மாதிரின்னு வச்சுக்குங்களேன்) ஏற்கும் சூழல் வந்தது. சிட்டியில் வாழும் ஒரு நபர் கிராமத்துக்கு செல்லும் போது பக்கத்துக்கிராம பழைய நண்பனை சந்திப்பது போல காட்சி. அந்தப் படம் டிராப் செய்யப்பட்டதால் (ஹிஹி.. ஃபைனான்ஸ் பிரச்சினை) அந்தக்காட்சி மட்டும் எடிட் செய்து தரப்படுகிறது. அந்த நடிப்பு லட்சணத்தை நீங்களே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். (படத்தின் முழுக்கதையையும் சொன்னால் யாரும் சினிமாக்காரர்கள் திருடிவிடும் ஆபத்திருப்பதால் கதையை சொல்லமுடியாத நிலையில் இருக்கிறோம். ஸாரி..)

.

பின்குறிப்பு :

*இந்த நடிப்புக்கு யாராவது அவார்டு கொடுப்பதாக இருந்தால் மெயிலில் முன்னனுமதி வாங்கிக்கொள்ளவும்.

*படத்தின் ஸ்கிரீன் ஷாட்ஸ் எடுத்து கலாய்க்க கண்டிப்பாக குசும்பனுக்கு அனுமதி கிடையாது.

.