தயிரைக்கொட்டியது யார்?

சனிக்கிழமை காலை. அவசரமாக ஒரு நண்பரை காணக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தேன். எங்கள் வீட்டில் கிச்சனுக்கும் ஹாலுக்கும் இடையே ஒரு குட்டி அறை உள்ளது (டைனிங் ஹாலெல்லாம் இல்லை. சும்மா ஒரு அறை, அவ்வளவுதான்). அதில்தான் ஃபிரிட்ஜ், வாஷிங்மெஷின் வகையறாக்கள் வைத்திருக்கிறோம். அந்த அறையில் வலப்புறம்தான் பாத்ரூம் உள்ளது.

இங்கே ஹாலில் சுபா மற்றும் ரமாவின் உணவு நேர போராட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தது. சாப்பாடு மற்றும் உணவுப்பாத்திரங்களுக்கு நடுவே சுபாவை வைத்துவிட்டு கிச்சனுக்குள் நுழைந்து தயிர் கிண்ணத்தை (கொஞ்சம் பெரிது, ஏனெனில் வீட்டில் பெரும்பாலும் தயிர்சாதமும் ஊறுகாயும்தான் உணவு. ஹிஹி..) எடுத்துவருவது சிரமமாகையால் ரமா என்னை எடுத்துத்தருமாறு பணித்தார். என் அவசரத்தில் 'என்ன விளையாடுறியா, ஓடிருங்க ரெண்டுபேரும்' என்று கடிந்து சொல்லிவிட்டு என் வேலையைப் பார்க்கத்துவங்கினேன். சண்டை போட அவருக்கும் நேரமில்லாததால் அவரே எழுந்து கிச்சனுக்குள் நுழைந்து தயிரை எடுக்க விரைந்தார். அதற்குள் எங்கோ இவனை விட்டு விட்டு கிளம்பிவிட்டார் என நினைத்தானோ என்னவோ சுபா அவரைத் தடுக்கும் வண்ணம் 'யீயீயீயீய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்' என அழத்துவங்கியிருந்தான். தயிரை எடுத்துக்கொண்டு 'ஏம்ல உயில வாங்குத, இங்கனதான நிக்கேன்' என்று கூறிக்கொண்டே விருட்டென திரும்பினார். நான் அந்த நேரத்தில் சரியாக பாத்ரூம் போக அந்த அறைக்குள் நுழைந்தேன். நாங்கள் இருவரும் மிக மிக லேசாக தோளோடு தோள் உரசிக்கொண்டோம். அவ்வளவுதான், மிக லேசாக விளிம்பை பிடித்திருந்தாரோ என்னவோ பாத்திரம் கை நழுவியது. ஹைய்ய்ய்யோ.. அறை முழுதும் தயிராபிஷேகம்.

அடுத்த விநாடியே உச்சஸ்தாயியில் கத்தினார், "ஏங்க.. கொட்டிவிட்டீங்க?"

"அய்யய்யோ, பச்சைப்பொய்யி" என்று நான் பதிலுக்கு அலறினேன். அதற்குள் ஹாலில் சுபா அவனால் முடிந்த சேவையாய் ஊளையிட்டுக்கொண்டே வாட்டர் ஜக்கை கொட்டிவிட்டிருந்தான். அந்த எரிச்சல், நான் எடுத்துத்தராத கோபம், லீவு நாளில் நான் மட்டும் வெளியே கிளம்பும் கோபம் என அனைத்தும் சேர்ந்து பழி என் மீது விழுவது புரிந்தாலும் இதெல்லாம் அரசியலில் சகஜம். அடுத்தடுத்த வசனங்களிலேயே இருவருக்கும் சிரிப்பு வந்துவிட்டது.

"அடியேய், நான் கொட்டாமலேயே இப்படி பழி போடுறயே, நான் மட்டும் கொட்டியிருந்தேன்னா என்ன பண்ணியிருப்பே?" என்றேன். அதற்கு அப்புறம் அவர் சொன்னதைக் கேட்டுவிட்டுதான் பதில் பேச இயலாமல் நான் கிளம்பும் வழியைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

சிரிக்காமலே சொன்னார், "நான் வர்றது தெரிஞ்சாவே நீங்க ஒதுங்கிப்போவ வேண்டியதுதான?"

.

(முந்தைய பதிவான பார்வதி நாச்சியார் : சிறுகதை)

.