ஹாலிடேஸ்.! (முடிவு)

முதல் பகுதி

ஒத்த ரசனையின் விளைவா தெரியவில்லை. விஜயைப்போலவே மற்ற இருவருமே அவளது அழகில் பிரமித்துப்போயிருந்தனர். அவள் நெருங்கிவந்ததும் பார்வையை தழைத்துக்கொண்டு இயல்பாக கேட்பது போல விஜய் அவளது நலம் விசாரித்தான். அவள் நிஜமாகவே இயல்பாக பதிலளித்தாள். கூடுதலாக சென்னையிலிருந்து வந்தது எப்போது, மீண்டும் எப்போது திரும்புகிறான், அம்மா எப்படி இருக்கிறார் என்றெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டாள். பிறகு அருகிலேயே சில வாழையிலைகளை அறுத்துத்தந்து சாப்பாட்டை எடுத்துப்போட்டு சாப்பிடும் படியும், சிறிது நேரம் கழித்து வந்து பாத்திரங்களை எடுத்துச்செல்வதாகவும் சொல்லிவிட்டு கிளம்பிச்சென்றாள்.

சசியின் மனது இப்போது அவனிடம் இல்லை. 'எத்தனை பேரை கல்லூரியிலும், ஆஃபீஸிலும் பார்த்திருக்கிறோம்.. இவளிடம் என்ன இருக்கிறது.. வாவ், கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டால் இவளைமாதிரி ஒருத்தியை பண்ணிக்கொள்ளவேண்டும்' மனதுக்குள் விசிலடித்துக்கொண்டான். சாப்பாட்டை மறந்து மூவரும் சிந்தனையில் மூழ்கியிருக்க மாடசாமி சாப்பாட்டை எடுத்து வைக்க பின்னர் நினைவு திரும்ப சாப்பிட ஆரம்பித்தனர்.

அகிலா ஒரு தளத்தில் அவர்களை மிதக்கச்செய்திருக்க அவர்கள் இது வரை பார்த்திராத சுவையில் உணவு அடுத்த தளத்தில் மிதக்கச்செய்திருந்தது.

"நெவர் டேஸ்டட் ஒன், கிரேட்" என்றவாறே காரத்தில் கண்கள் சிவக்க ஹிமான் சாப்பிட்டுமுடித்தான்.

கிளம்பலாமா என்று கேட்ட விஜயை மறித்து சிறிது நேரம் இங்கேயே ரெஸ்ட் எடுத்துவிட்டு மாலையில் செல்லலாம் என இருவருமே சொல்ல, அதையே எதிர்பார்த்திருந்த விஜயும் சரி என்றான். மீண்டும் அவளை ஒரு முறை பார்த்துவிடும் ஆசை. தென்னைமர நிழலில் படுக்க சில பாய்களை பம்ப்செட் அறையிலிருந்து எடுத்துவந்து தந்தான் மாடசாமி. இருந்த மனநிலையிலும், களைப்பிலும் மூவரும் படுத்தனர்.

"ஷெல் வீ கம் அகெய்ன் டுமாரோ, விஜி?" என்ற ஹிமானின் கேள்விக்கு, "வீ வில் ட்ரை" என பதிலளித்தான் விஜய்.

ஹிமான் கற்பனைக்கோட்டைகளை மனதில் கட்டிக்கொண்டிருந்தான். 'இவளைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டால் எப்படியிருக்கும்? இவளைப்போன்ற ஒரு தமிழ்ப்பெண்ணை நம் பேரண்ட்ஸ் ஏற்பார்களா? இவள் சம்மதிப்பாளா முதலில்? எவ்வளவு அழகான கண்கள் அவளுக்கு.." இன்னும் பல கற்பனைகளில் மூழ்கியிருந்தவன் அப்படியே சிறிது நேரத்தில் தூங்கிப்போனான்.

ஏதோ சலசலப்பில் சட்டென விழித்துக்கொண்ட ஹிமான் எழுந்தான். விஜய், சசி இருவரையுமே காணவில்லை. மாடசாமி எங்கே? அந்த பாத்திரங்கள் இன்னும் எடுக்கப்படாமல் அங்கேயே கிணற்றடியில் கிடந்தன. எழுந்தவன் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு மொபைலைத் தேடினான். பின்னர் சுற்றிலும் தோப்பினுள் கூர்ந்து கவனித்துவிட்டு பம்ப் செட் அறையைப் பார்த்துவிட்டு அங்கு யாருமில்லையென்றால் போனில் அழைக்கலாம் என்று முடிவு செய்தவன் அந்த அறையை நோக்கி இடது புறமாக சென்றான். அவன் நினைத்தது சரி. சசியும், விஜயும் அங்கே இருந்த சிறிய ஜன்னல் வழியாக அந்த அறைக்குள் எதையோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். இவனும் ஆர்வமாகி அவர்களின் அருகே சென்று எட்டிப்பார்த்தான். அதிர்ந்தான்.

அங்கே..

மாடசாமியின் மெல்லிய அணைப்பில் நின்று கொண்டிருந்த அகிலா அவனிடம் முகத்தோடு முகமாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள், "எப்போதான் தைரியம் வந்து அப்பாகிட்ட பேசப்போறேனோ தெரியவில்லை. நினைச்சாலே பயம்மா இருக்குது. சரி விடுங்க முதல்ல.. அவங்க எழுந்திருச்சுக்க போறாங்க, நா கிளம்புறேன்.. நேரமாச்சு."

****************

பி.கு : சட்டியில் இருந்தாத்தானே அகப்பையில் வரும்? ஹிஹி.. எழுதுவதோ, கதை எழுதுவதோ எவ்வளவு சிரமமானது என்பதை ஒவ்வொரு முறையும் உணர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறோம். ஏதோ ஒரு அழகான மெல்லிய காதல் கதையை சொல்லலாம் என எண்ணி இந்தக்கதையை எழுதத்துவங்கினேன். எங்கே ஒரு கதையை ஆரம்பிக்கக்கூடாது என்பதற்கு இந்தக்கதை ஒரு உதாரணமாக அமையலாம். தவறான துவக்கத்தால் அங்கங்கே தாவி, எங்கோ வந்து நான் சொல்லவிழைந்ததை கொஞ்சமும் சொல்லமுடியாத நிலையில் கதையை டிரமேடிக்காக முடிக்கவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. ஆகவேதான் உங்களையும் உள்ளே இழுத்து விளையாட நேரிட்டது. ஆர்வத்துடன் கதையின் முடிவைக் கண்டுபிடிப்பதில் பங்கேற்ற முகிலன், சீனா, அ.மு.செய்யது, செந்தில்நாதன், தராசு, கேபிள்சங்கர் அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி.

.