கவிதை எழுதுவது எப்படி?

குறும்படம் எடுப்பது எப்படி?

திரைக்கதை எழுதுவது எப்படி?

சிறுகதை எழுதுவது எப்படி?

இவற்றைத் தொடர்ந்து..

'உரையாடல்' கவிதைப்போட்டி அறிவித்திருக்கும் இவ்வேளையில் அடுத்த தேவை என்ன என்பதை முன்னறிந்து தர வேண்டிய பொறுப்பிருப்பதை அறியாதவனா.. நான்? போகலாம் பாடத்துக்கு.. கவிதை எழுதுவது எப்படி?

கவிதை முன்சொன்னவை போல அவ்வளவு எளிதானது அல்லதான். ஆனால் அதற்காக ரொம்ப பயப்படவேண்டியதில்லை. கொஞ்சம் தைரியமாக அப்ரோச் செய்தோமானால் ஒரு வழி பண்ணிவிடலாம் (கவிதையை மட்டுமல்ல, படிப்பவர்களையும்தான்). கவிதைகளில் இரண்டு வகை இருக்கின்றன. ஒன்று நேரடியாக, அழகாக நாம் நினைப்பவற்றை, ரசித்தவற்றை அப்படியே சொல்லிவிடுவது. இன்னொன்று அப்படியெதுவுமேயில்லாமல் ஏதோ ஒன்றை எழுதிவிடுவது. அது நமக்கே கூட புரியவேண்டுமென்பதில்லை, ஏனென்றால் எழுதிமுடித்தவுடன் அது நம்மிலிருந்து விலகி பிரதியாகிவிடுவதால் அதைப் புரிந்துகொள்வது படிப்பவன் பாடு. எழுதிப் போட்டுவிட்டு நான்கு நாட்கள் கழித்துவந்து பின்னூட்டங்களைப் பார்த்தால் எப்படியும் பத்து விதமான அர்த்தங்களோடு சிலாகிப்புகளோடு உங்களை ஒரு பெரிய கவிஞராக்கிவிட்டிருப்பார்கள். கவலை வேண்டாம் இதே வழிமுறையில் சிறுகதை எழுதுபவர்கள் பலரையும் கூட எனக்குத்தெரியும். ஆகவே தைரியமாக முயற்சியுங்கள். குறிப்பாக எழுதும்போது உங்களுக்கு இலக்கணப்பிழை நேரும் என்றால் நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி, இங்கே அது கூடுதல் தகுதி. இது கொஞ்சம் சீரியஸான ஏரியா என்பதாலும் பலரிடம் மூக்கில் குத்துவாங்க நேரிடும் என்பதாலும் நாம் இதை விட்டுவிட்டு முதல் வகை கவிதைகள் எப்படி எழுதுவது என்று மட்டும் பார்க்கலாம்.

இந்தக் கவிதை வகையை எழுத, முதலும் முக்கியமுமான தேவை ஒரு பெண்ணைக் காதலித்து முடித்திருக்க வேண்டும். அல்லது காதலித்துக்கொண்டுமிருக்கலாம். அப்படியில்லாதவர்கள் கவலைப்பட வேண்டாம், குறைந்தபட்சம் பெண்களைப்பார்த்து ஜொள் விடுபவர்களாக இருந்தால் கூட போதுமானது. அதையும் கூட செய்திராத புத்திசாலிகள் கவிதையெல்லாம் எழுதி ஆகவேண்டிய அவசியமொன்றுமில்லை என்று நான் சொல்லவேண்டியதில்லை.

அப்படியானால் சமூகக்கவிதைகள்? என்று இழுப்பவர்களுக்கு.. அதெல்லாம் அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம், கவிதை பழகுவதற்கு காதல்தான் சரியான களம். (இப்போதே குறிப்பெடுத்துக்கொள்ள துவங்குங்கள்.. கவிதை, காதல், களம்.. எப்படி வரிசையாக வார்த்தைகள் வந்துவிழுகின்றன பார்த்தீர்கள்தானே?)

முதலில் கவிதைக்கான பொருள். அதை எப்படிக் கண்டுகொள்வது? இப்போது காதலித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள், நேற்று நீங்கள் முத்தம் கேட்டதற்கு உங்கள் காதலி எப்படி வெட்கப்(?)பட்டார் என்பதை எண்ணிப்பாருங்கள். அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது உங்கள் காதில் சங்கு வைத்து ஊதினாலும் கேட்காத அளவில் அவர் உதடுகளை உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தீர்கள் அல்லவா, அதையும் எண்ணிப்பாருங்கள். அவர் கட்டிச்சீவி முடித்திருந்தாலும் அழகுதான், அலைபாய விட்டிருந்தாலும் அழகுதான் எப்படி இது? என குழம்பியிருப்பீர்கள்தானே அதை எண்ணுங்கள்.

இவையெல்லாம் இல்லாதவர்கள் கொசுவத்திகளை சுழற்றிவிடுங்கள். சென்னை வந்த புதிதில் கைகளில் பைகள் இருந்த காரணத்தால் பஸ் டிரைவர் அடித்த பிரேக்கில் அவிழ்ந்த பூங்கொத்தைப்போல உங்கள் மார்பில் விழுந்தாளே ஒரு யுவதி, நினைவிருக்கிறதா? நண்பர் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தபோது அவரின் தங்கையின் தோழியெனும் முன்முகம் பார்த்திராத ஒரு பெண்ணின் கால்களை நினைவிருக்கிறதா? கெண்டைக்கால்களுக்கா இவ்வளவு அழகு என மூர்ச்சையாகி விழுந்த உங்களை தண்ணீர் தெளித்து நண்பர் வெளியே இழுத்துவந்த பின்னும் கூட ஜொள் வழிய போகமாட்டேன் என அடம்பிடித்தீர்களே நினைவிருக்கிறதா? இவ்வாறு பலவற்றையும் நினைவு கூர்ந்து மனதில் ஊறப்போடுங்கள். வார்த்தைகளுக்காக காத்திருங்கள்.

அப்புறம் களம். பால்நிலவு, முன்னிரவு நேரம், பால்கனித் தென்றல், சுகமான இருக்கை (அடல்ட்ஸ் ஒன்லி : தேவையானவர்கள் சிகரெட் அல்லது தேநீர் அல்லது இரண்டும் அல்லது திராட்சை ரசம் ஆகியவற்றை வைத்துக்கொள்வது) ஆகியன இருந்தால் கவிதை பீறிடும் என நீங்கள் நினைத்துக்கொண்டிருந்தால்.. ஸாரி, அது தவறு. நான் நிறைய டிரை பண்ணி நல்ல குறட்டை விட்டுத்தூங்கியிருக்கிறேன். ஆகவே அவையெல்லாம் அவசியமில்லை, நெஞ்சுக்குள் கவிதை எனும் நெருப்பு இருந்தால் எந்த சமயத்திலும் அது பிரசவிக்கும். அது மானேஜர் மீட்டிங்கில் கத்தும்போதும், பைக்கை 'சபக்'கென சாணி மேல் ஏற்றும் போதும், தங்கமணி செய்த போண்டாவை தின்ன முயலும்போதும் என எந்தத் தருணமாகவும் இருக்கலாம். அதை அறிந்து கொள்வதில்தான் உங்கள் வெற்றி இருக்கிறது.

அப்புறமென்ன.. தைரியமாக எழுதத்துவங்கிவிடுங்கள். ஒரு வரிக்கு ஒரு வார்த்தை அல்லது அதிகபட்சம் மூன்று வார்த்தைகள், அவ்வளவுதான் எண்டர் தட்டிவிடுங்கள். வானம், பானம், கானம், மானம் என எதுகைகளும், கற்பு, கவிதை, களிமண், கருப்பட்டி என மோனைகளும் அடுத்தடுத்து வருமாறு பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். நிறைய புதுமையான வார்த்தைகளும் பழக்கத்தில் இல்லாத பழைய வார்த்தைகளும் கவிதைகளுக்கு ரொம்ப அவசியம். அப்போதுதான் ஒரு எஃபெக்ட் கிடைக்கும். பின்னிரவு, இலாவகம், வன்மம், அச்சுறுத்தல், இச்சை.. இப்படியான வார்த்தைகள் இடம்பெற வேண்டும். அது ஒன்றும் சிரமமில்லை. பெரிய தமிழறிவோ, வாசிப்போ அவசியமில்லை. கவிதை எழுதுவது என்று முடிவாகிவிடால் நான்கைந்து கவிஞர்களின் சில கவிதைகளை திறந்து வைத்துக்கொண்டால் போயிற்று. ஆனால் அதே நேரம் நீங்களே சிந்திக்கிறேன் பேர்வழி என்று அசூயை, சமிக்ஞை போன்ற கொஞ்சம் ஓவரான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்திவிட்டு பின்னால் மொத்து வாங்காதீர்கள்.

அப்புறம் உதாரணமாய் உங்கள் காதலியின் அழகை வர்ணிக்கும் கவிதை ஒன்று எழுதப்போவதாய் முடிவுசெய்துவிட்டீர்கள் எனக்கொள்வோம். அதை சும்மா அப்படியே சொல்லாமல் எதோடாவது ஒப்பிட்டுச்சொல்லுங்கள். அதுதான் உவமை எனப்படுகிறது. அதற்காக காலங்காலமாய் கல்யாண வாழ்த்து எழுதும் போது பயன்படுத்தும் 'நகமும் சதையும் போல', 'மலரும் வண்டும் போல', 'பாலும் தேனும் போல'ன்னு எழுதி படிக்கிறவங்களை கடுப்பேற்றாதீர்கள். 'உன் உதடுகள் அழகு' என்று சொன்னால் அது வாக்கியம். அதை,

அன்பான

அவள்

அதரங்கள்

அறுத்த

ஆரஞ்சுச்சுளைகள்

அல்லவா?

அல்லது

அழகான நெல்லை

அல்வாவா?

என்று எழுதினால் கவிதையாகிறது, எப்பூடி? ரொம்ப யூஸ் பண்ணாமலிருந்தால் தவறு. நீங்களும் கொஞ்சம் சொந்தமாக திங்க்(?) பண்ணுங்கள்.

ஆல் தி பெஸ்ட்.!

.