பூக்களைக் கடத்திச்செல்பவன்

அம்பாசமுத்திரத்தின் மேற்கு எல்லை. மரங்கள் சூழ்ந்த ரயிலடி. நான் அந்த இடத்தை அடைந்தபோது மாலை மணி 4.00. மேட்டுச்சாலையிலிருந்து ரயிலடிக்குச் செல்லும் சிறுசாலையில் செல்லத்துவங்கினேன். மனித நடமாட்டமே மிகக்குறைவாக இருக்கும் இந்தச்சாலை எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானது. அந்த ரயிலடி மிகவும் அழகானது. வாயிலில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் மரச்சட்டத்தால் ஆன கேட்டில் கொடிகள் படர்ந்திருக்கும். மேலும் அதைச்சுற்றிலும் செடிகொடிகள் படர்ந்திருக்க அதையடுத்த மரங்களுமென ரம்மியமான இடம். கடும் வெயில் காலத்திலும் தென்றல் வீச நாம் நம்மை மறந்திருக்கலாம் அந்த ரயிலடியில். ஆனால் நான் இப்போது ரயிலடிக்குச்செல்லவில்லை. அதற்கு சிறிது முன்பாகவே ஒரு நெடிதுயர்ந்த அரசமரமொன்றும் அதனடியில் ஒரு ஒற்றைக் கல்மேடையும் உண்டு. அது என் வாழ்வில் மறக்கமுடியாத ஒரு இடம். அந்த இடத்தை அடைந்தேன். கல் மேடையையே கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் அதில் ஏறி அமர்ந்தேன். என் கைகளில் ஒரு ரோஜாப்பூ இருந்தது.

எந்த நேரமும் மழை வரும் போல இருந்தது. நான் கைகளில் இருந்த ரோஜாப்பூக்களைப் பார்த்தேன். பூக்களைக் கொண்டு வருவதில்தான் எத்தனைச் சிரமங்கள்.. பாலிதீன்கள் பைகளின், பொக்கேக்களின் கசகசப்பில் சிக்குண்ட பூக்களின் மேலிருப்பது பனித்துளிகளா, அவற்றின் வியர்வைத்துளிகளா.. எவருக்குத் தெரியும்? எந்த வகைகளிலும் பூக்களை பார்சல் செய்வதுதான் கடினமான வேலையாக எனக்குத்தோன்றுகிறது. அதுவும் இவை ஒரு வகையில் திருடப்பட்ட பூக்கள்.

வீட்டில் இன்று யாருமே இல்லை. அம்மா பெரியம்மா வீட்டிற்கு சென்றிருக்கிறாள். எங்கள் வீட்டு மொட்டை மாடியில் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த 50க்கும் மேற்பட்ட தொட்டிகள் பார்க்க ஒரு குட்டிப்பூந்தோட்டமே இருப்பது போல இருக்கும். இது பூக்கள் கொழிக்கும் காலமல்ல. அவ்வாறான சமயங்கள் என்றால் யாரும் கணக்குப்பார்க்கமாட்டார்கள், அதற்கு அவசியமோ, ஆர்வமோ இருக்காது. அப்படிப் பூத்துக்குலுங்கிவிடும். ஆனால் இப்போது அப்படியல்ல, இப்போதுதான் பூக்கத் துவங்கியிருக்கின்றன. ஆர்வமிகுதியில் எந்தச்செடியில் எத்தனை பூக்கள், மொட்டுக்கள் என அப்பா கணக்கு வைத்திருப்பார். ஆனால் எனக்கு வேறு வழியில்லை.

ஒரு மஞ்சள் ரோஜாவையும், மூன்று பன்னீர் ரோஜாக்களையும் கத்தரியின் உதவியோடு நிறைய இலைகளோடு, நீண்ட காம்புடன் வெட்டிக்கொண்டேன். எப்படிச் சிந்தித்துப் பார்த்தாலும் எப்படி பேக் செய்வது எனப்புரியவில்லை. அப்படியே பஸ்ஸில் கொண்டுசெல்லமுடியாது. வேறு வழியில்லாமல் ஒரு நாளிதழ் பக்கங்களால் மூடினாற்போல சுற்றிக்கொண்டேன். அம்மா எந்த நேரமும் வந்துவிடுவாள், அதற்குள் கிளம்பியாகவேண்டும். மீண்டும் ஒருமுறை கண்ணாடியில் கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டேன். கன்னங்களை உப்பி மீசையின் திருத்தம் சரியாக இருக்கின்றதா என பார்த்துக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டேன்.

இப்போது வாட்சைப்பார்த்தேன். மாலை 4.30. இன்னும் 20 நிமிடங்களில் வந்து விடுவாள். நெஞ்சுக்குள் ஒரு ஐஸ் கட்டி நழுவியது. பைத்தியம் போல மனது சிரித்துக்கொண்டிருப்பது வெளியேவும் கொப்பளிக்கிறதா என்ன? அடக்கிக்கொண்ட போதும் புன்னகைத்தேன். இந்த இடத்தில் இன்று எத்தனையாவது தடவையாக சந்திக்கிறோம்? நினைவில்லை. அந்த முதல் நாள் நினைவிலாடியது.

நீல நிறத்தாவணி. முதல் முறையாக அந்த பள்ளிச்சீருடையில் பார்க்கிறேன், அதுவும் தாவணியில். இவளிடம் தாவணிகள் கூட இருக்கின்றனவா என்ன? வெளியே சந்திக்கும் முதல் நாள். அந்தப் படபடப்பை வார்த்தைகளில் அவ்வளவு எளிதாக வெளிப்படுத்திவிட முடியாதுதான். இன்றும் கூட அந்தப்படபடப்பை உணர முடிகிறது. தூரத்தில் வரும்போதே கவனித்துவிட்டேன். கல்லில் அமர்ந்திருந்தவன் இறங்கி கல்லுக்குப்பின்னால் தயங்க.. அவள் எதிர்ப்புறமாய் அவளது தோழியரின் தோள்களுக்குப்பின்னால் பதுங்கி என்னைக் கடந்து, கடந்து.. கடந்தே சென்றுவிட்டாள். வரச்சொன்னதே அவள்தான். அதற்குள்ளாகவே விதிர்த்துப்போயிருந்தேன்.

சற்றுத்தொலைவில் சென்று பின் பைகளை தோழியிடம் தந்துவிட்டு மீண்டாள். எண்திசைகளிலும் பயம்கொண்டவளாய், மெலிதான அவள் குரல் கேட்கும் தொலைவில் வந்தவள் 'பயமாக இருக்கிறது, போன் பண்ணுகிறேன்' என்று பதறிவிட்டு முகம் கூட பார்க்காமல் ஓடிச்சென்றுவிட்டாள். பின்னர் வந்த சந்திப்புகளில் நிகழ்ந்தது.. காதல்.!

காத்திருத்தல் தவம். மணியைப்பார்த்தேன். 4.55. பரபரப்பானேன். தூரத்தில் ஒரு ஒற்றைச்சைக்கிள். பின்புறம் அவள் இருக்கிறாளா? இல்லை. தாமரை தன் சைக்கிளை என்னருகில் நிறுத்தியவள், 'இன்னிக்கு 3.00 மணிக்கெல்லாம் ஏதோ வேலைன்னு வீட்டுக்குப்போயிட்டாள், உங்களைப் பார்த்து சொல்லச்சொன்னாள்'. பதிலுக்குக் காத்திராமல் சைக்கிள் கிளம்பியிருந்தது. கல்மேடையிலிருந்து இறங்கி நடக்கத்துவங்கினேன். கைகளில் பூக்கள் சோர்ந்திருந்தன. சாலையை நான் தொட்ட இடத்தில் இரண்டு சிறுமிகள் பஸ்ஸுக்காக காத்திருந்தனர். கிழக்கு நோக்கி அவர்களைக் கடந்து செல்கையில் ஏதோ தோன்றிட அந்தப்பூக்களை அவர்களிடம் நீட்டினேன். மாற்றாக சில புன்னகைகளை பெற்றுக்கொண்டேன். மீண்டும் நடக்கத்துவங்கினேன்.

இப்போது மணியைப்பார்க்கிறேன். மணி 4.30 தான் ஆகியிருந்தது. மடியில் கிடந்தது ஒற்றை ரோஜா. கையில் எடுத்துக்கொண்டு இறங்கி நடக்கத்துவங்கினேன். சாலையைத் தொடுமிடத்தில் புதிதாக முளைத்திருந்தது பஸ் நிலையம் ஒன்று. அதிலிருந்த சிமெண்ட் திட்டுகளில் அமர்ந்திருந்த இரண்டு பெண்கள் பஸ்ஸுக்காக காத்திருந்தனர். அவர்களின் கண்பார்வைக்குள் கூழாங்கற்களைப் பொறுக்கி விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள் சிறுமியொருத்தி. அங்கே நிறுத்தியிருந்த பைக்கை அடைந்து ஸ்டார்ட் செய்தேன். சத்தத்தில் கவனம் கலைந்த சிறுமி என்னை நோக்கினாள். அந்தப்பூவை அவளை நோக்கி நீட்டினேன்.

.