அஞ்சாதே : சில சுவாரசியங்கள்

சமீபத்தில் ஒரு மாலைப்பொழுதில் ஒரு பிரபல தமிழ்சினிமா இயக்குனரை சந்திக்கச்சென்றிருந்தோம். நண்பர்களில் ஒருவர் பிரபல எழுத்தாளர் என்பதால் ஓய்வாக இருந்த சமயத்தில் அவர் அழைக்கப்பட்டிருந்தார். நானும், இன்னொரு நண்பரும் அவருடன் இணைந்துகொண்டோம். எங்களை வரவேற்ற இயக்குனரின் உபசரணைகளும், பேச்சும் கொஞ்சம் பிரமிப்பாகத்தான் இருந்தது. மேலும், சில இயக்குனர்களையும், உதவி இயக்குனர்களையும் சந்தித்திருக்கும் அனுபவமும் நமக்குண்டு. பொதுவாக அதுபோன்ற சமயங்களில் அவர்களது பேச்சுக்கும், கண்களில் கனவுகளோடு அவர்கள் மூன்று மணிநேரம் சொல்லும் அடுத்த படத்துக்கான கதைக்கும் 'கலக்கல், சூப்பர்' போன்ற பின்னூட்டங்களைப் போல பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு திரும்பிவிடலாம். அதற்கு மேல் ஒன்றுக்கும் அவசியமிராது. அவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி, நமக்கும் ஒரு விஐபியை சந்தித்த மகிழ்ச்சி என முடிந்துபோய்விடும். ஆனால் இந்த சம்பவம் அப்படியிருக்கவில்லை. அவர் அவரது உதவியாளர்களிடம் பழகும் விதம், நான் இதுவரை கேள்விப்பட்டிருக்காத ஒன்றாக இருந்தது. அவர்களோடு அவர் கலந்திருந்தார்.

எனக்கு கமர்ஷியல் பிடிக்கும்தான். ஆனால் கமர்ஷியல் என்ற போர்வையில் இப்போது சில தமிழ்சினிமா இயக்குனர்கள் பண்ணிக்கொண்டிருக்கும் அராத்து வேலைகள் சுத்தமாக பிடிப்பதில்லை. எனக்கு இலக்கியம் பிடிக்கும்தான். ஆனால் மிக ஆழமாக இருக்கும், அல்லது போலிகளை இனம்காணமுடியாத முன், பின் நவீனத்துவ இலக்கியங்களை பிடிப்பதில்லை. ஏனெனில் அது புரிவதில்லை. எழுத்தோ, சினிமாவோ என் புரிதலுக்கு உட்பட்ட, அழகியலுடன் கூடியவற்றையே நான் பெரிதும் விரும்புகிறேன். அவையே என்னளவில் இலக்கியம் ஆகின்றன.

அந்த இயக்குனரின் ஆர்வம், பேச்சு, புரிதல் அத்தனையும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. முக்கியமாக ஆளுமை மற்றும் கான்பிடெண்ட் வியப்புக்குரியதாகவும், மகிழ்ச்சிக்குரியதாகவும் இருந்தது. ஒரே நாளில் ஒருவரை முழுவதுமாக அளவிட்டுவிடமுடியாதுதான். இருப்பினும் மிகுந்த நம்பிக்கை தருபவராக இருக்கிறார். மகிழ்வான அந்த நிகழ்வும், பேச்சும் மறுநாள் அதிகாலை வரை நீண்டது. நண்பர் அவரது முந்தைய படத்தின் காட்சிகளை ரசித்த விதத்தை விவரித்த போது மகிழ்வுடனும், ஆர்வத்துடனும் தனது கருத்துகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார்.

பாதிக்குப்பின்னர் அவர், அவரது குழுவினருடன் இணைந்து ஒரு பெரிய இசைவிருந்தே தந்தார் அல்லது அவர்களுக்குள் அடிக்கடி நிகழும் இயல்பான நிகழ்வின் பார்வையாளர்களாக அன்று நாங்கள் இருந்தோம். புகழ்பெற்ற தமிழ் திரையிசைக்கோவைகளை, அவர்களது முந்தைய படங்களின்/ வருங்கால படங்களுக்கான இசைக்குறிப்புகளை கீ போர்டில் வாசித்து, உருவாக்கி உடன் பாடி மகிழ்ந்திருந்தனர். இசை குறித்த எனது அறிவு கேள்விக்குரிய ஒன்றென்பதால் வெறுமனே வியப்புடன் வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் ஒரு புதிய மெட்டு ஒன்றை அவர்கள் கண்டுகொள்ள அந்த இயக்குனர் அதனுடனே அப்போதே ஒரு நல்ல கவிதை நயத்துடன் கூடிய பாடலையும் பாடிக்கொண்டே சென்றது பிரமிப்பின் உச்சம். உதவியாளர்கள் அவற்றை விடியோவாகவும், குறிப்புகளாகவும் பதிவு செய்துகொண்டேயிருந்தனர். ஆர்வமே (Passion) தொழிலாகவும் நேர்கையில் வரும் குதூகலத்தை நேரிலேயே சற்று பொறாமையுடன் கண்டுகளித்தோம்.

இறுதியாக விருந்தின் உச்சகட்டமாக, கடும் எதிர்பார்ப்பில் இருக்கும் இன்னும் ரிலீஸ் தாமதமாகிக்கொண்டிருக்கும் அவரது அடுத்த படத்தின் துவக்கக்காட்சிகளை சில நிமிடங்கள் கண்டோம். பெரும்பான்மையினரிடம் சிக்கிக்கொண்டு துன்புறும் தமிழ்சினிமாவை நல்ரசனையை நோக்கி திசைதிருப்பும் ஒரு சில இயக்குனர்களின் வரிசையில் இவரும் இணைந்திருக்கிறார். தமிழ்சினிமாவின் தவிர்க்க இயலாத ஓர் இடம் கிடைக்க அவருக்கும், அவரது குழுவினருக்கும் நமது நல்வாழ்த்துகள்.

அந்த இயக்குனர் 'மிஷ்கின்'.
நாங்கள் சிலாகித்த அந்தப்படம் 'அஞ்சாதே'.
சில நிமிடங்களே நாங்கள் கண்ட அந்தப் புதிய படம் 'நந்தலாலா'.

ஒரு முக்கிய பின்னிணைப்பு : மிஷ்கின் பின்னிரவில் அஞ்சப்பரில் இருந்து தந்தூரி சிக்கன் வரவழைத்து உபசரித்தார். அவ்வளவு டேஸ்டியாக இருந்தது. அதெப்படி நாம் எப்போது ஆர்டர் செய்தாலும் சிக்கன் கருகிப்போனதாகவோ அல்லது வாயில் வைக்கமுடியாமலோ போய்விடுகிறது? என்னாங்கடா விளையாடுறீங்களா.?

.